مطلب زیر به نقل از كتاب هواشناسی نوین نوشته ی آرنس است.

آسمان از آن رو آبی است که مولکول‎های هوا طول موج‎های کوتاه‎تر (سبز، بنفش و آبی) را بیش از طول موج‎های بلند (سرخ، نارنجی و زرد) پراکنده می‎کنند. این پرتوهای پراکنده که به چشم برسند مغز آن‎ها را به عنوان رنگ آبی شناسایی می‎کند. پس در یک روز آفتابی سر که به آسمان برمی‎داریم نور آبی از هر سو به چشممان می‎رسد و آسمان را آبی می‎بینیم. در هنگام نیمروز خورشید را سپید می‎بینیم چون همه‎ی طول‎موج‎های مرئی به چشم می‎رسند. در هنگام پگاه و ایوار نور خورشید مسافت زیادی را در هواسپهر درمی‎نوردد تا به چشمان ما برسد. بنابر این بخش زیادی از نور آبی که بر اثر پراکندگی حذف می‎شود دیگر به چشم ما نمی‎رسد و نور سرخ و نارنجی و زرد را می‎بینیم. به همین سبب خورشید را در هنگام پگاه و ایوار سرخ می‎بینیم. دلیل رنگ آبی آسمان را دانستیم اما چرا ابرها سپیدند؟ قطره‎چه‎های ابر بسیار بزرگ‎تر از مولکول‎های هوا هستند و ویژگی پراکنش گزینشی ندارند. قطره‎چه‎ها همه‎ی طول موج‎های مرئی را تقریباً به یک اندازه پراکنده می‎کنند. چون میلیون‎ها قطره‎چه همه‎ی طول موج‎ها را تقریباً به یک اندازه پراکنده می‎کنند ابرها سپید به نظر می‎آیند.

منبع: انجمن ایرانی اقلیم شناسی